En toen
De maisvelden grensden zo'n beetje aan de woonwijk. Achter die velden lagen de tennisbanen en het zwembad. In de winter een wat kale vlakte en een prima plek om de honden uit te laten. Dus ik kwam er haast dagelijks.
In de zomermaanden zaaide de boer over de gehele breedte en lengte -- ik heb totaal geen oog voor kubieke meters maar vond het gewoon veel -- de mais. En telkens weer ontstond er een pad, steeds op dezelfde plaats, dwars door het mais. Verwonderlijk en vermakelijk. Of ja, verwonderlijk eigenlijk niet, want het was altijd druk op het pad. Het was een ideale verbindingsroute. Ik leerde dat dergelijke paadjes 'olifantenpaadjes' worden genoemd. Leuk!
Standvastig
Dit specifieke olifantenpaadje bleek van een hardnekkige soort. Liever en beter gezegd: het was standvastig. Het terrein werd bouwrijp gemaakt, want er zou een woonwijk komen. Dit werd uiteindelijk een proces van meer dan een jaar, maar elke keer veranderde er wel iets in het terrein. Behalve één ding: het paadje. Altijd keerde het weer terug, door met gras begroeide stukken en over gewalste stukken zand. Hulde aan het paadje en aan de mensen met hun vaste gewoontes!
Toen werd de nieuwe wijk gebouwd. Nieuwe huizen, nieuwe tuinen, nieuwe gangetjes. En zelfs in deze fase......het paadje was erbij, hoor!
Erkenning
Vanwege verhuizing kon ik de soap van het paadje niet meer volgen.
Ik weet dus niet precies wat er in de tussentijd allemaal is voorgevallen, maar toen ik onlangs in de betreffende wijk was, zag ik een kroon op ieders werk: Het olifantenpaadje was een erkend pad geworden, compleet betegeld en fier liggend tussen twee huizenblokken in!
Terug naar het onderwijs
In je klas wil je allerlei goede gewoontes laten ontstaan.. Daar werk je hard aan. In zijn boek "Running the room" (Regie in de klas, 2022) vertelt Tom Bennet over het aanbrengen van routines. Ook hij maakt hierbij gebruik van het concept 'olifantenpaadje'. Tom beschrijft hoe je deze paadjes (minder gewenste gewoontes) kunt voorkomen of verleggen naar een wenselijker pad. Hij vat het als volgt samen: 'Zorg ervoor dat het voor de leerlingen makkelijk is om zich goed te gedragen, en maak het moeilijk om dat niet te doen.' (p. 184).
En soms zijn er paadjes en gewoontes die leerlingen spontaan laten ontstaan. En waar je als leerkracht ook even de ruimte en de tijd kunt nemen om ernaar te kijken. Want misschien kan dit paadje wel eens heel mooi geïntegreerd worden in de gewoonten van jouw klas. Zoals het pad in het maisveld gerespecteerd onderdeel werk van de woonplek.
Let wel: dit is geen pleidooi voor meebewegen met alles wat leerlingen willen, het pleit voor aansluiten bij wat de leerlingen beweegt. En jij als leerkracht maakt het tot een pedagogisch waardevol onderdeel van het groepsgebeuren.
De Grote Vrijdagmiddagshow
Wordt vervolgd
