En toen
Binnenkort zou ik 4 jaar worden. En vanwege dit vooruitzicht kwam de kleuterjuf vandaag kennismaken. Daar had ik geen zin in.
Herinnering
Ik kan het me nog zo voor de geest halen: ik zat op het randje van de tuin. En zag een goudgele opel met een zwart dak: Juffrouw Hannusch stapte uit. Daarna kan ik met verder niks meer herinneren, hoor. Maar wel het gevoel: nu moet ik dus naar school, einde van mijn relaxte leventje. Helemaal geen zin in.
Op de kleuterschool
wordt vervolgd!
"Hij vertelde dat hij Socrates ontmoet had. Die had een bad genomen en droeg sandalen, wat op zich zelden gebeurde." Zomaar een zinnetje uit een verhaal. Of ja, zomaar? Verhalen brengen inzichten en gebeurtenissen tot leven. Om die reden verdienen ze hier hun plaats.
De maisvelden grensden zo'n beetje aan de woonwijk. Achter die velden lagen de tennisbanen en het zwembad. In de winter een wat kale vlakte en een prima plek om de honden uit te laten. Dus ik kwam er haast dagelijks. In de zomermaanden zaaide de boer over de gehele breedte en lengte -- ik heb totaal geen oog voor kubieke meters maar vond het gewoon veel -- de mais. En telkens weer ontstond er een pad, steeds op dezelfde plaats, dwars door het mais. Verwonderlijk en vermakelijk. Of ja, verwonderlijk eigenlijk niet, want het was altijd druk op het pad. Het was een ideale verbindingsroute. Ik leerde dat dergelijke paadjes 'olifantenpaadjes' worden genoemd. Leuk!