En dit over mij:

Sinds mijn vierde ben ik werkzaam in het onderwijs. De eerste jaren beleefde ik er weinig lol aan. Maar het moest, zeiden ze. Dus ging ik braaf.

Mijn ervaringen zorgden voor een soort van missie: ertoe bijdragen dat het voor velen, liefst iedereen fijn is op school.

Daarom ging ik naar de pabo. En werkte ik in het basisonderwijs. Toevallige en geregisseerde gebeurtenissen leidden me naar vele mooie klassen en scholen. Van meet af aan was voor mij duidelijk dat ik leerkrachten wilde gaan begeleiden. En om dit zo goed mogelijk te kunnen doen wilde ik zelf zoveel mogelijk ervaring in het lesgeven opdoen, binnen verschillende typen van (basis) onderwijs. Zo gedacht, zo gedaan!

Als trajectbegeleider vanuit het speciaal onderwijs kreeg ik de kans om ook in het voortgezet onderwijs rond te kijken en samen te werken.

Gaandeweg formuleerde ik mijn visie op onderwijs, onderwijzen en ontwikkelen. Een fundament voor een doorgaand proces van leren, herformuleren, (af)vragen en nieuwsgierig zijn.

Ik schreef hier al over op de vorige bladzijde.

O ja, ná de pabo en vóór ik mijn eerste onderwijsbaan aannam, studeerde ik Pedagogische Wetenschappen, nog preciezer: Wijsgerige Pedagogiek.

Alles bij elkaar opgeteld werd Ahánimo.

p.s. Het zal duidelijk zijn dat dit eenzijdige voorstelrondje echt wel in een ontzettende notendop beschreven is. Bewust zo gedaan om lange teksten te vermijden. Deze zakelijke beschrijving van mijn professionele loopbaan tot nu toe, mist de levendigheid van ontmoeten, onderwijs en lesgeven. En doet daarmee geen recht aan de afgelopen jaren vol geslaagde, minder geslaagde, zoekende, verbluffende, soms moedeloze, vrolijke  en etcetera momenten!